Julia Kaczmarczyk-Piotrowska
Julia Kaczmarczyk-Piotrowska
Julia Kaczmarczyk-Piotrowska, stypendystka Marszałka Województwa Wielkopolskiego w 2010 r. w Dziedzinie Kultury, za projekt „Formy fraktalne”.
Julia Kaczmarczyk-Piotrowska:
absolwentka Akademii Sztuk Pięknych Wydziału Edukacji Artystycznej oraz Liceum Plastycznego im. Piotra Potworowskiego. Dyplom z wyróżnieniem w zakresie sztuk plastycznych w zakresie pedagogiki sztuki w Pracowni Rzeźby w 2003 roku u prof. Jacka Jagielskiego, praca magisterska pod kierunkiemprof. dr hab. Jolanty Dąbkowskiej-Zydroń. Swoje prace zaprezentowała na 8 wystawach indywidualnych i 30 zbiorowych. Pedagog, wykładowca autorka wielu wystaw prac dziecięcych, prowadziła zajęcia arteterapeutyczne. Współpracowała z Polskim Komitetem Pomocy Społecznej, Fundacją Familijny Poznań, Przedszkolem Marii Montessori, Stowarzyszeniem Amici oraz Stowarzyszeniem Twórców i Sympatyków Kultury przy KWP w Poznaniu, Zgromadzeniem Sióstr Pasterek. Jest autorką płaskorzeźb w siedzibie STiSK przy KWP w Poznaniu oraz realizacji plenerowej w Hoteliku Rozmaitości koło Murowanej Gośliny, jako pokłosia 4 Międzynarodowego Pleneru Rzeźbiarskiego. Od 2006-09 pełniła jako Członek Zarządu funkcję sekretarza Związku Artystów Rzeźbiarzy Oddział Wielkopolski. Od 2010 jako Członek Zarządu WZAR ( Wielkopolski Związek Artystów Rzeźbiarzy), współpracuje z mediami. Laureatka VIII Salonu Wielkopolskiego, stypendystka Marszałka Województwa Wielkopolskiego. Ukończyła studia podyplomowe w zakresie projektowania graficznego. Realizuje takie projekty artystyczne jak: Formy fraktalne oraz pocztówki z wystaw, których jest pomysłodawcą. Autorka felietonów o sztuce. Zainteresowania o kierunku artystycznym i fascynacja botaniką.
Jej zainteresowania badawcze dotyczą poszukiwań form oraz metod stosowanych w arteterapii. Sposobów wywierania wpływu oraz pojęcia sztuki jako terapii, stosowania i odczytywania symboliki w terapii przeciw zachowaniom patologicznym. Projekt jej autorstwa pt. „Formy fraktalne” ma na celu diagnozę oraz komunikację w twórczości plastycznej, jak również motywowanie i skuteczne prowadzenie działań, mających na celu zmianę negatywnych zachowań i integrację społeczną.
O sobie:
Jestem poznanianką. W tworzeniu doszukuję się pierwotnych sensów, znaków. Ciągłe układanie, zmienianie badanie świata i podglądanie jego prostych form jest drogą moich poszukiwań. Nie tylko wizualne bodźce są dla mnie interesujące, ale połączenie świata materii z dźwiękiem, który w wyobraźni może przybierać różne formy. Rytmizowanie dźwięków w języku plastycznym za pomocą technik tradycyjnych lub łączenia ich. Nie lubię przedmiotów gotowych ze względu na ich konsumpcyjną użyteczność. Nie oznacza to wycofania, tylko obszar zainteresowań. Twórca ma prawo do indywidualizacji postrzeganych form, stanów, zjawisk i powinien z niego korzystać. Otaczające człowieka żywioły wydają się być uśpione: woda, ogień, powietrze, ziemia, ale to z nich pochodzi wszelka energia. Czas dla procesu twórczego jest miejscem wypowiedzi wplecionym w naturę. Ostatnie moje poszukiwania oscylują w kierunku kształtowania praformy jako cząstki elementarnej (anima i animus) jako źródeł bodźców i nadawania komunikatu. Twórczość jest fizyczna zatem obraz musi wywoływać przeżycia…
Warsztaty prowadzone przez Autorkę
Projekt „Formy Fraktalne”
Projekt „Formy Fraktalne” jest strategią przeciwko działaniom blokującym spontaniczną twórczość, dlatego zrezygnowałam ze stosowania przedmiotów gotowych. Zasadniczym elementem prowadzenia działań jest łączenie dźwięku – muzyki z kinezjologią oraz swobodną wypowiedzią plastyczną. Ukazanie indywidualnych światów, a w związku z tym potrzeb danej osoby. Iteracja czyli powtórzenie i improwizacja zadania w pięcioosobowej grupie jest monitorowana ze wzglądu na jej typ i role jakie dziecko w niej odgrywa, pozwala również wyłonić pozycje liderskie wśród dzieci.
W współczesnej szkole jest niewiele „miejsca” na rozwój kulturalny, duchowy ze względu na kładziony nacisk na przyswajanie zblokowanego programu i niewielką ilość godzin na zajęcia kulturalne prowadzone przez specjalistę w swojej dziedzinie. Sztuki nie da się nauczyć, trzeba pomóc ja zrozumieć i przeżywać. Tak, ważna i istotna jest umiejętność ukazywania sposobów jej uzewnętrzniania i dobrania do poszczególnej osoby.
Praca w świetlicy socjoterapetucznej i późniejsze porównanie jej z pracą w szkole powszechnej spowodowały u Autorki pewien rozłam – obserwację: brak nawiązywania kontaktu z innymi ale i brak umiejętności artykulacji wewnętrznych stanów wśród dzieci. Bombardowanie dziecka nachalną konsumpcją, powoduje pewien system myślenia, który nacechowany jest tylko na „branie” – wszystkiego co gotowe. To stan łatwego do osiągnięcia zadowolenia niestety niwelujący postawę poszukiwawczą, a zatem twórczą na rzecz płytkich i dostępnych substytutów – namiastek szczęścia. Wśród dzieci z rodzin dysfunkcyjnych dobrze jest je uświadamiać, profilaktycznie ukazując proces konsumpcji, gdyż to one szybciej „oczarowują” się światem z reklamy.
W projekcie „Formy Fraktalne” istotna jest rola trenera czy terapeuty, który pracuje z dzieckiem w kontakcie bezpośrednim.
Tym działaniom przyświeca jeszcze jedna idea – praca zespołowa oraz ukazywanie prymitywnych form dostępnych w naturze. Przy zaburzeniach i dysfunkcjach powrót do „korzeni” ma zbawienne skutki uświadamia o istocie problemu i uczy radzenia sobie w trudnych chwilach. Rozkładanie rzeczywistości i składanie jej na nowo ze znanych materiałów. Rozbicie świata na małe tony i stworzenie z nich „osobistej muzyki” możliwej do uzyskania w pracy indywidualnej, grupowej oraz połączenie ich. To program który, ma zastępować proces wychodzenia w nowe relacje z sytuacji krytycznych, jako pomoc przy zmianie negatywnych skutków zaznanych doświadczeń i kreowanie siebie – własnego miejsca w otaczającej rzeczywistości.
